สถาปัตยกรรมทนทานและลอยน้ำได้

เมื่อระดับน้ำทะเลเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯอยู่แนวหน้า ด้วยระดับความสูงเฉลี่ยที่ต่ำมาก กรุงเทพฯกลายเป็นสนามทดลองของสาขาวิชาใหม่ : สถาปัตยกรรมทนทานและลอยน้ำได้ ซึ่งไม่ได้มุ่งกั้นน้ำด้วยเขื่อนอีกต่อไป แต่เป็นการผสมผสานน้ำเข้ากับการวางผังเมืองอย่างแท้จริง

จากเมืองที่จมสู่เมืองที่ลอยได้

กรุงเทพฯทรุดลงทุกปี สถานการณ์ที่เลวร้ายลงจากน้ำหนักของตึกและการสูบน้ำบาดาล สองแนวทางเกิดขึ้นเพื่อตอบโจทย์ : สถาปัตยกรรมทนทานที่ตั้งอยู่บนพื้นแต่ลอยขึ้นเมื่อน้ำท่วมด้วยฐานรากกลวงที่ทำหน้าที่เหมือนทุ่น และย่านที่ลอยน้ำที่ได้แรงบันดาลจากหมู่บ้านริมน้ำดั้งเดิม

หลักการทางเทคนิคและวัสดุทนทาน

การออกแบบสถาปัตยกรรมทนทานต้องเลือกวัสดุที่ทนต่อการกัดกร่อนและความชื้นต่อเนื่อง กลยุทธ์มักรวมความลอยตัวแบบพาสิฟจากกล่องกันซึม เสาเทิเลสโกปค้ำจุนที่คงอาคารไว้ระหว่างน้ำท่วม พลังงานออกจากแผงโซลาร์หรือกังหันน้ำ และการบำบัดน้ำเสียด้วยการฟื้นฟูด้วยพืช

โครงการนำร่องในประเทศไทย

โครงการนำร่องหลายโครงการในไทยแสดงให้เห็นความเป็นไปได้ของแนวทางนี้ โดยใช้ไม้ท้องถิ่นอย่างไม้สักสำหรับโครงสร้าง ระดับเมือง สวนกักเก็บน้ำบางแห่งช่วยระบายน้ำเมื่อฝนตกหนัก

บทสรุป

สถาปัตยกรรมทนทานไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป แต่เป็นความจำเป็นเพื่อการอยู่รอดของพื้นที่ชายฝั่ง